W wyburzanym elemencie niezbrojonym, o przekroju kwadratowym, z jednym otworem wykonanym w środku, tworzy się kilka nie kontrolowanych szczelin. Ich przebieg zależy od temperatury części budowli i uwarstwienia materiału. Z reguły tworzą się w takim przypadku trzy części.
Przy wyburzaniu elementu żelbetowego takie umieszczenie otworu jest złym rozwiązaniem ponieważ pręty zbrojeniowe zlokalizowane na obwodzie, przejmą i przeniosą powstającą siłę ekspansji. Prawidłowe wykonanie otworów w elementach zbrojonych podaje pkt. 5.2.

Przy środkowym usytuowaniu otworu w elemencie o przekroju okrągłym z zasady tworzą się dzięki sile ekspansji cztery rozrywające pęknięcia.

Otwory uporządkowane wspierają się w tworzeniu szczeliny. Od głównego pęknięcia odchodzą jednak dodatkowe pęknięcia niekontrolowane. Im dalej od siebie oddalone są otwory o tyle wyraźniej się one zaznaczają. Im większe odległości między otworami tym bardziej wyraźne są pęknięcia niekontrolowane.

Przez włożenie do otworów listew stalowych lub drewnianych można wyburzać programując przebieg szczeliny. Linia szczeliny kieruje się zgodnie z położeniem listew. Rysa tworzy się zawsze w kierunku głównym, podobnie jak w przypadku książki, która otwiera się równolegle do jej okładek. Listwy można używać wielokrotnie. Ich zadanie to podział otworu na dwie połówki. Grubość listew - ok. 2 mm.

Programowane tworzenie bloków poprzez specjalne ułożenie listew. Wstępnie otwór wypełnia się do ok. 80-90%. Po włożeniu listwy dolewa się do otworu brakujący materiał. W wyniku reakcji otrzymamy przebieg rys jak na rysunku. Siła ekspansji jest znacznie wyższa przy poprzecznym ułożeniu listew.

Skierowanie szczeliny pod kątem 90^o. Ponieważ otwory współdziałają ze sobą przy tworzeniu szczeliny, można skierować je pod kątem 90^o. Jeden z otworów nie zostaje wypełniony materiałem i działa przez to jak hamulec. Siła ekspansji szuka drogi najmniejszego oporu. Możliwe jest tu jednak występowanie rys niekontrolowanych.

Skierowanie szczeliny pod kątem 90^o przy włożeniu listew. W poprzednim przykładzie wyburzania wykonano rząd otworów załamujący się pod kątem 90^o. W tym przypadku w otwory włożono dodatkowo listwy zgodnie z pożądanym kierunkiem powstania szczeliny. Dzięki listwom wykluczono możliwość powstania rys niekontrolowanych. Tego rodzaju rozwiązanie jest wskazane w przypadku, gdy wyburzane, sąsiadujące części budowli muszą pozostać nienaruszone.

Stożkowy wyłom zapobiega naprężeniom w granicznych częściach wyburzanych budowli. Przy płytach betonowych, w celu wykonania wyłamań należy wykonać dwie grupy otworów jak na rysunku. Dla zewnętrznego, skośnego rzędu, głębokość wiercenia wynosi 80% grubości wyrwy. Wszystkie odległości między otworami są równe, ale tylko co drugi otwór wypełniony jest Expansitem. Raster otworów grupy wewnętrznej jest odpowiednio przesunięty. Przy wyburzaniu wypełnianie otworów następuje od środka na zewnątrz.

Najtańszą metodą wyburzania jest podział fundamentu na części przez wywołanie poprzecznych pęknięć i przecięcie w tych pęknięciach zbrojenia obwodowego.

W tym celu należy wykonać rząd otworów poprzeczny do osi fundamentu, w odstępach zgodnych z pkt. 2.5. Dodatkowo wykorzystać listwy.

Za przewidywanym zbrojeniem należy wykonać i wypełnić rząd otworów o średnicy 40 mm, w odstępach 20 - 40 cm.

Opór wewnętrzny bloku spowoduje utworzenie się rys na zewnątrz i zbrojenie zostanie uwolnione z betonu.

Po oddzieleniu zbrojenia zewnętrznego, w pozostałym bloku betonowym wykonuje się równomierny raster otworów o minimalnej gęstości. Wypełnianie otworów EXPANSITEM powinno następować od środka bloku na zewnątrz.

Jeśli kompletne zniszczenie bloku nie jest konieczne, można wyburzyć go przez podział na kilka mniejszych części dwoma lub czterema otworami.

Należy postępować w zależności od wielkości i kształtu kamienia.

Dwoma głębokimi otworami można podzielić na kilka części nawet kilkunastotonowy głaz.

Otwory stosowane w grupach wspierają się wzajemnie i dzielą blok na większą ilość elementów.

Przy wyburzaniu większą ilością otworów usytuowanych w centrum bloku oddziaływanie szczelin jest większe.

Zalecana średnica otworów - 40 mm. Odstępy - ok. 40 cm. Głębokość otworów - ok. 70 - 80% wysokości głazu.

Siły grupy otworów wspomagają się. Dzięki temu, wykonując otwory w linii i wkładając w nie listwy, można dokładnie podzielić duże bloki skalne i skamieliny.

Betonowe konstrukcje pomocnicze wykorzystywane są przy powstawaniu budowli i potrzebne są tylko w czasie trwania budowy. Są nimi np.: przypory stosowane przy układaniu ciągów rur kanałowych, fundamenty dla żurawi wieżowych oraz tymczasowe bloki fundamentowe przy wznoszeniu budowli hydrotechnicznych.

W tych konstrukcjach można, jeszcze na etapie budowy, wykonać otwory np. przez włożenie przed betonowaniem rur plastikowych do szalunku. Rury należy wyciągnąć, gdy beton zacznie wiązać. Ułatwi to póŸniejszą rozbiórkę - wyburzenie materiałem Expansit.

Pale i słupy mogą być skracane na wymaganą długość.

Otwory rozmieszcza się kołowo.
W pierwszym etapie wyburzania wykonuje się otwory poziome, lekko skierowane w dół na powierzchni bocznej oraz pionowe pierścienia zewnętrznego (1) przekroju poziomego.

W celu uwolnienia zbrojenia - wykorzystując wewnętrzny opór betonu - wypełnia się co drugi otwór ukośny, a następnie otwory pionowe pierścienia zewnętrznego (1).

W drugim etapie wyburzania wierci się otwory pierścienia wewnętrznego (2) i wypełnia je.

Zalecana średnica otworów:	40 mm (pionowe i poziome).
Głębokość otworów ukośnych:	80 - 90% średnicy pala.
Głębokość otworów pionowych:	90 - 95% skracanej długości pala.